صــ ــداي ســـ ــكــ ــوت

سلام به همه وبلاگ نویسان عزیز

با یه خبر بد اومدم!

این وبلاگ یعنی صدای سکوت بخاطر بعضی مسائل برای همیشه بسته شد.

و یه خبر خوب وبلاگ دیگه زدم...هر کسی خواست که وبلاگ جدیده من رو داشته باشه, بهم پیام خصوصی بزنه تا آدرس جدید رو بهش بدم...

دوستتون دارم 

غریبه ی اشنا

Bye SedayeSokot

C 12\11\2011 

،ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم ،ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه همه چیز را فراموش می کردم

در برکه ی خیال تو برگی شناورم 

سنگینی سکوت ... مرا غرق می کند

گردابی از نگاه تو پیچیده در دلم

گویی نگاه قلب تو هم فرق می کند 

....

یادت شده تلاطم امواج و زورقی

در رود پر شتاب زمان سِیر می کند 

چشمم چو راهبی به کلیسای چشم تو 

دائم هوای خدمت آن دِیر می کند

....

چون قاصدک رها به بیابان حیرتم

دستان سرد باد مرا لمس می کند 

گاهی زدست عشق تو رنجور می شوم

چون غنچه ای مرا به قفس حبس می کند

....

روزی برای برکه ی تو سنگ می شوم

سنگین تر از سکوت ... که شب جلوه می کند

همچون شبی که از غم خورشید می تکد

چون اشک یک هلال کزان چکه می کند

چه بی پرواز می توان آسمان را با خدا،تا خدا پیمود.چه بی پروا می توان فریاد را با سکوت به سکوت رساندو......

اما از همه مهم تر روح والای آدمی است که هر چه اوج می گیرد ارزشمندتر و پاک تر می شود.هرچه از اینجا،از دوزخ زمین رهاتر می شود پاکتر و پاکتر می گردد.

اگر می خواهی با خدانیایش کنی به جای اینکه آسمان را بنگری و رو در روی خدا سخن کنی دست روی قلبت بگذار چشمانت را به روی دنیاو گناه ببند و در آغوش خدا سخن کن.

خداوند همانند مادری مهربان تو را در آغوش می فشارد و تو اشک می ریزی نه از سر غمی بی انتها بلکه از سر شوقی بی همتا می گریی اما اینبار اشکهایت در آغوش خداست و. هیچکس از گریه های پنهانی میان ماو خدا باخبر نخواهد بود.

پس بی پروا اشک های پنهانیت را در آغوش خدا به امانت بگذار.....

سوز می آید از سرزمین دل. گویی بازهم دروازه زمستانت را گشوده ای برایم.  تو باز هم موسیقی آرام می طلبی امشب اما من را باده هم دیگر از من نمی گیرد دلا!

چیزی اینجا هست که از کسی فرمان نمی ‌پذیرد. دلی اینجا هست که با کوشش من نمی‌لرزد. مردی اینجا هست که پایش جز در راهروهای زمستان نمی‌لغزد. کودکی اینجا هست که لبخند گم‌شده‌اش به هزار قهقه می‌ارزد.

پاییزی اینجا هست که مزرعه‌ات را چهارفصل شخم می‌زند دلا!

آری این صدای باران شبی تابستانی است که هوای پاییز من را در سر دارد. اینجا باده هم هست. آن مرد نام‌برده هم هست. خانه و کوچه و درختان و شیرهای آب ساکتند و فقط ابرها هستند که آواز گم شده می‌خوانند.  شادی گم‌شده می‌خواهند. آن‌ها از پاییز چهارفصلی می‌گویند که راز پوست‌های عریان نیمه‌شب است.

چندی است که شب‌های تابستان موضوع انشای تو شده‌اند. باران می‌بارد و تو از قطره‌ها برایم پله می‌سازی تا از آن بالا باغ قدیمی را ببینم. مرا بی‌رحمانه بر شاخه‌های خیس انار فرود می‌آوری و من کودکانه سر زانویم زخم می‌شود.

آخر این انبساط و انقباض‌هایت قفس استخوانی محکمت را در هم خواهند شکست. پرواز خواهی کرد و کسی دیگر تو را نخواهد دید مگر شاخه‌های انار.

آری تو نیستی، می‌دانم که دارم با خودم حرف می‌زنم. اما بدان که من هم نیستم. انباشته‌ای از بارهای الکتریکی است که در قفس استخوانی بالایی زندگی می‌کند.

پاییز و شب و باران، نظم معمولش را بر هم می‌زنند و مغز، دل می‌شود.